Zolderkamer Attic Bedroom 1996

In 1996 maakt Boerstra een aantal tentoonstellingen waarin de reconstructie van zijn zolderkamer uit het ouderlijk huis centraal staat. Het is een vertrekpunt om autobiografische motieven een plek in het werk te geven.

In 1996 Boerstra does several exhibitions with the central motive the reconstruction of the attic bedroom he had in his parents house. It is a startingpoint to introduce autobiographic motives in his work.








Installatie Zolderkamer

Installation Attic Bedroom

Multimedia Manifestatie, Der Aa-Kerk Groningen 1996






Zolderkamer
- Reconstructie van zolderkamer uit oudelijk huis

Attic Bedroom
- Reconstruction of room in parental house.
Galerie Art Show Groningen 1996


De jongensdromen van Groninger kunstenaar Arjen Boerstra 1996
Childhooddreams of artist Arjen Boerstra from Groningen 1996

Standing In Front Of A Landscape 1996

Arjen Boerstra: "Waarom zou je in godsnaam iets maken?"
"Why the fuck would you make someting?"

Foto van Boerstra staand voor een zwartwit olieverfschilderij (280x400 cm)
Photograph of Boerstra standing in front of a black and white oilpainting (280x400 cm)


Door Abe de Vries

Groningen - Een bootje bouwen om echt mee te varen. Toen hij er als tiener mee bezig ging, was het zonder er diep over na te denken. Maar nu? Beeldend kunstenaar Arjen Boerstra uit Groningen probeert in zijn nieuwe werk het spanningsveld in kaart te brengen tussen de realiteit, zijn verleden en de kunst. "Ik wil geen verschil hebben tussen prive en werk. Die twee moeten rechtstreeks met elkaar in verband staan."


Een bedrieglijke versimpeling: 'Arjen Boerstra schildert landschappen met de horizon in de vorm van een cirkel'. De ironische omschrijving staat in de catalogus van de MultiMediaManifestatie 'Het Proces: ontwikkeling in werk', de tentoonstelling van jonge kunstenaars die zaterdag in de Der Aa-kerk in Groningen van start gaat. Een beetje zelfspot mag best, vind Boerstra (29). Het hoort bij het spel dat hij met de toeschouwer wil spelen. Wat hij precies in petto heeft wil hij nog niet verklappen. "Het moet een soort survival-kit van de verbeelding worden", zegt hij. "Net als nu maakte ik vroeger ook dingen, een tent, modelscheepjes, boemerangs. Verschil is dat het toen gebeurde vanuit pure nieuwsgierigheid. Later op de kunstacademie wordt je wel ingepeperd hoe het hoort, je raakt die onbevangenheid kwijt, je mooie jongensdromen verdwijnen onder een hele lading theorieën.

Mijn opstelling moet daarom een combinatie zijn van de vrijheidsaspecten van vroeger, toen ik in bootjes voer en dromen najoeg, met de zogenaamde hoge kunst zoals je die op Minerva onderwezen krijgt ."Drie jaar nadat hij de Groninger kunstopleiding verliet, mag Boerstra zich een succesvol schilder noemen. Af en toe verkoopt hij werk al is dat niet de enige maatstaf en kunnen de kansen zo keren. Onlangs verhuisden een paar landschappen voor een bom duiten naar de Oosterpoort, en begin deze zomer kreeg hij opdracht om het plafond van het Groninger Holland Casino te verfraaien.
Toch kan hij van de opbrengsten het hoofd net niet boven water houden. De verdiensten gaan namelijk voor een groot deel op aan nieuwe materialen. "Je moet wel zo verdomd veel verkopen, wil je er van kunnen bestaan", klinkt het bijna verontschuldigend. "Maar wat ik verkocht heb is op mijn voorwaarden gemaakt, en niet op die van iemand anders."
Intussen piekert Boerstra zich suf over een nieuwe vorm, een nieuwe richting. De afgelopen jaren heeft hij geschilderd, van hyperrealistisch tot erg abstract. Hij heeft schilderijen ontleed, uit elkaar genomen en nieuwe panorama's samengesteld uit weer andere fragmenten. Om de kijker te prikkelen maar misschien ook om zichzelf een plezier te doen, of anders wel om een postmodern commentaar te geven op eigentijdse ontwikkelingen in de kunst. Maar hoe moet het nu verder?
"Eerst wilde ik de werkelijkheid goed kunnen afbeelden", zegt Boerstra. "Toen dat eindelijk lukte, raakte ik hoe langer hoe meer in vormproblemen verzeild. Ik zocht manieren om met landschappen bezig te zijn. Eerlijk gezegd: als ik alleen maar verf mocht gebruiken zou ik op dit moment niet weten wat ik moest schilderen."
Kunst moet antwoorden geven op de vraag waarom het gemaakt is, formuleert hij bedachtzaam. Gewoon een 'mooi' plaatje met een glad praatje is niet genoeg. Er moet meer zijn. "Neem Job Koelewijn, die doet het fantastisch. Een paar maanden geleden had hij een expositie in Amsterdam, daar had hij een rechthoekig stuk uit de achtermuur van de galerie gehaald. Zo kreeg het publiek een verrassende blik op de tuin achter het huis. Kunst en realiteit vielen zo samen."
De opstelling in de Aa-kerk wordt zijn 'grote gebaar': Arjen Boerstra gaat terug naar hoe het eerder was. Met een scheut romantiek op zoek naar de vrijheid, gewapend met klodders verf, een paar meter doek, spijkers, planken en een fototoestel.
Kan dat eigenlijk nog wel? Heimwee naar het ouderlijk huis en zachtjes tikt de regen tegen het zolderraam? "Vergis je niet, het is dubbelzinniger dan je denkt. Door zo overduidelijk naar die thema's van vroeger te verwijzen heb je aan de ene kant de suggestie van romantiek. Maar als je goed kijkt worden de beperkingen duidelijk. Ik probeer me heel bewust te zijn van het probleem waarom je in godsnaam iets zou maken. Daar wil ik het over hebben."

Drents/Groningse Pers, 28 aug 1996



Written by Abe de Vries

Groningen - A boat to really sail away. When he was building things as as a teenager, it was quite spontaneously, without the deep thoughts. But now?
Artist Arjen Boerstra from Groningen wants to create tension between reality, his past and art. "There should be no difference between daily life and art. They have to be connected."

A strange sentence: 'Arjen Boerstra paints landscapes with horizons like circles.' This ironic comment is in the catalogue of the Multimedia event 'The Proces: Development at Work', an exhibition for young artists starting this saturday. "There should be a little selfreduction", Boerstra thinks. It is part of the game he wants to play with the observer. He is not going to tell what's the will be showing. "I want it to be a kind of survivalkit for the imagination", he says. "Just like in my early days I built things like tents, little boats, boomerangs. The big difference now is that I did it from pure curiosity. Later at artschool you learn about art and how it should be done, you loose the spontaneous earge to make things, childhood dreams are covered by theories...

... My attitude should be a combination of the feeling of freedom of former days, when I sailed with the little boats and hunted down my dreams, combined with the 'real art' you get teached at artschool." Three years after leaving Academy Of Visual Art Minerva in Groningen, Boerstra is ready to call himself a succesfull painter. Now and then he sells his work, considering it is not the standard for succes, and luck can change in a second. Some time ago he sold a few landscapes to the Centre of Visual Art Groningen for quite an amount of money, and during this summer he was busy making a wall painting at the ceiling of the Holland Casino Groningen.
Still he can't be completely independant and selfsupporting. A lot of money is directly spent at new materials. "You have to sell an awfull lot to live from it", he tells almost like an excuse. "But in the end, all I sold was made at my conditions and not at someone elses."
In the meantime he is bothering about what will be next, a new form or direction. The past years he has painted, from hyperrealistic to very abstract. He analysed painting, experimented with several forms and made new views. To stimulate the viewer or to please himself, or give a postmodern comment at contemporary development in art. But how to move on?
"At first I wanted to imitate reality like you can see it", Boerstra says. "When I finally was able to, I got more and more problems with this form. I was looking for different ways to use the landscape. To be honest: if I was allowed to use only paint, I wouldn't know what to make at this moment."
"Art has to be an answer to why it is made", he considers carefully. "Just the beautiful picture and the nice talk won't do. There must be more. Take for instance Job Koelewijn, that's great. A few months ago in an exhibition in Amsterdam he made a big square hole in the gallery wall. The audience got a perfect view of the garden behind the wall. Art and reality came together."
The show in the Multi Media Event in the Aa-Church in Groningen will be his 'big thing'. Boerstra returns to what was before. With a bunch of romance looking for freedom, armed with paint, a few metres canvas, nails, wood an a camera. Is it still possible, being homesick to youth and parental house, with the rain falling on the roof and windows? "Don't be wrong", he says, "it is much more difficult than that. By boldly referring to this themes you have on one hand the suggestion of romance, but on the other the limitations. I want to be very aware about the problem of why making things. That's where I want to talk about."
Newspaper Report Drenthe Groningen Press, 28 aug.1996


'Mijn eerste treinreis was op mijn achtiende...'
'My first trainjourney was when I was eighteen years old...'


Installatie in Kunstinitiatief Safe, Dalfsen 1997
- Spaanplaat zolderderkamer, nachtkastje met lampje en bed. Op het nachtkastje ligt het boek 'Reis om de wereld in tachtig dagen' van Jules Verne. In de donkere tentoonstellingsruimte van Safe in Dalfsen draaide de film 'Oostum', (gefilmd vanuit een vlieger) geprojecteerd op de muur met door de hele ruimte het gehuil van de wind.

Installation in Artfoundation Safe, Dalfsen 1997 - Plywood attic bedroom with bed, night table and light. On the night table lies the book 'Around the world in eighty days' from Jules Verne. In the dark exhibition space of Stichting Safe in Dalfsen the movie 'Oostum' (made on a kite) is projected on the wall and you hear the sound of the howling wind.

Film 'Oostum'